bahala ka!
paminsan-minsan maiisipan mo talagang magpakamatay na lang. masisisi ka ba namin eh ayan ka, masama ang loob sa buhay, galit sa Diyos, at walang maintindihan na katwiran kung bakit kailangan mangyari pa ang nangyari.
habang pinagiisipan mo ang pinaka katanggap-tanggap na paraan (at may ganito pa talaga ah haha) na pumanaw, dyan papasok ang tinatawag nating self-preservation instinct. siyempre, sinong gago naman ang gustong mamatay sa masakit na paraan? bigti? ay, naku, matrabaho. baril? teka, mahirap atang barilin ang sarili. lason, yak, kadiri. overdose, aber, may prescription ka ba sa mga anti-insomnia drugs? tumalon sa mataas? eh di ka nga makalapit pwesto ng pagtatalunan mo. maglalaslas? masakit kaya un.
whatever. ang susunod mo namang gagawin ay ang magpaalam na sa buhay. una, sulat lang sana para pag natagpuan ka, andun na ang mga huling habilin mo. huminga ka ng malalim. this is it! sabi mo sa sarili mo. kaso tumunog cellphone mo at may nagtext. sinagot mo na parang kunwari wala lang. deadma, ang tapang mo pang isipin na siya ang huling katext mo - at umabot pa sa puntong naglalaro pa nga sa isip mo ang eksenang naiyak siya at sisisng-sisi na wala man lang siyang nagawa kasi wala siyang kamalay-malay na madededo ka na matapos mong magreply.
bumalik ka sa masama mong balak, lumuluha ka pa habang hinahanda mo sarili mo. this is it ulit! paalam na, mundong kay lupit! teka...ang barkada ko nga pala sabay dampot sa cellphone. boy, dyan na magwawakas ang plano mong magpakamatay. tandaan mo, nakapaliit ng tsansa na matutuluyan ka kapag ikaw ay nagsabi at nagpaalam sa mga taong malalapit sa iyo. maaaring mali ako, maaaring may natutuluyan pa rin kahit ano pang ilatag na dahilan para mabuhay ka pa.
oo, buhay mo yan, hindi akin. naiintindihan ko naman na gusto mo nang magpaalam at i-meet ang Diyos o si satanas ng wala sa oras - EMOSHET ka kasi. makasarili ka. kaya GO! meet your maker! magpakalunod ka, tumalon ka sa pinakamataas na building na pwede mong pageksenahan, magoverdose ka sa anuman ang madadampot mong gamot sa bahay (wag naman vitamins o cough syrup, adik), barilin mo ang sarili mo kung kaya mo, magbigti ka kung matsaga ka at trip mong nakalawit pa ang dila mo sa iyong kabaong, maglason ka kung kaya ng sikmura mo, maglaslas ka ng pulso kung kaya mo - HINDI KAILANGAN NG MUNDONG ITO ANG ISA PANG MAKASARILING KATULAD MO.
leche, hindi mo man lang iniisip ang maiiwan mong pamilya - ang gastos magpalibing at saksakan ng hirap magpaliwanag sa kahihiyan na dinulot mo sa kanila. sana mahiya ka naman sa sarili mo di ba, uutang pa sila para lang mailibing ka. kung katoliko ka pa eh walang pari ang babasbas sa iyo. sa burol mo puro tsismis lang ang maririnig at pagsisising hindi mo na mararamdaman kasi wala ka na.
habang pinagiisipan mo ang pinaka katanggap-tanggap na paraan (at may ganito pa talaga ah haha) na pumanaw, dyan papasok ang tinatawag nating self-preservation instinct. siyempre, sinong gago naman ang gustong mamatay sa masakit na paraan? bigti? ay, naku, matrabaho. baril? teka, mahirap atang barilin ang sarili. lason, yak, kadiri. overdose, aber, may prescription ka ba sa mga anti-insomnia drugs? tumalon sa mataas? eh di ka nga makalapit pwesto ng pagtatalunan mo. maglalaslas? masakit kaya un.
whatever. ang susunod mo namang gagawin ay ang magpaalam na sa buhay. una, sulat lang sana para pag natagpuan ka, andun na ang mga huling habilin mo. huminga ka ng malalim. this is it! sabi mo sa sarili mo. kaso tumunog cellphone mo at may nagtext. sinagot mo na parang kunwari wala lang. deadma, ang tapang mo pang isipin na siya ang huling katext mo - at umabot pa sa puntong naglalaro pa nga sa isip mo ang eksenang naiyak siya at sisisng-sisi na wala man lang siyang nagawa kasi wala siyang kamalay-malay na madededo ka na matapos mong magreply.
bumalik ka sa masama mong balak, lumuluha ka pa habang hinahanda mo sarili mo. this is it ulit! paalam na, mundong kay lupit! teka...ang barkada ko nga pala sabay dampot sa cellphone. boy, dyan na magwawakas ang plano mong magpakamatay. tandaan mo, nakapaliit ng tsansa na matutuluyan ka kapag ikaw ay nagsabi at nagpaalam sa mga taong malalapit sa iyo. maaaring mali ako, maaaring may natutuluyan pa rin kahit ano pang ilatag na dahilan para mabuhay ka pa.
oo, buhay mo yan, hindi akin. naiintindihan ko naman na gusto mo nang magpaalam at i-meet ang Diyos o si satanas ng wala sa oras - EMOSHET ka kasi. makasarili ka. kaya GO! meet your maker! magpakalunod ka, tumalon ka sa pinakamataas na building na pwede mong pageksenahan, magoverdose ka sa anuman ang madadampot mong gamot sa bahay (wag naman vitamins o cough syrup, adik), barilin mo ang sarili mo kung kaya mo, magbigti ka kung matsaga ka at trip mong nakalawit pa ang dila mo sa iyong kabaong, maglason ka kung kaya ng sikmura mo, maglaslas ka ng pulso kung kaya mo - HINDI KAILANGAN NG MUNDONG ITO ANG ISA PANG MAKASARILING KATULAD MO.
leche, hindi mo man lang iniisip ang maiiwan mong pamilya - ang gastos magpalibing at saksakan ng hirap magpaliwanag sa kahihiyan na dinulot mo sa kanila. sana mahiya ka naman sa sarili mo di ba, uutang pa sila para lang mailibing ka. kung katoliko ka pa eh walang pari ang babasbas sa iyo. sa burol mo puro tsismis lang ang maririnig at pagsisising hindi mo na mararamdaman kasi wala ka na.
bahala ka. basta ako, mas masayang mabuhay at panoorin ang mga nanakit sa akin na nagdudusa kesa ako ung mauna sa kanila.
